گرچه کوچیدی از این باغ ولی خواهد ماند

                                                   داغ چشمان تو تا روز قیامت با من

دلتنگم

آنقدر که با نامت می گریم!

دلتنگی ... انتظار...من...                                                  

من غریب تر از همیشه ام ع ش ق من.

تو که خوب می دانستی  که همه تنها آشنایی را به یدک می کشند و

               تو آشنای منی                                                              

تو  که می دانستی هر نفسم با نفست بیرون میاید.تو،.....یادت نمیاید ع ش ق من؟

یادت هست در آغوشم کشیدی که من همه کس توام!من برای تو...

برای تو که همه کس منی .برای تو که   همه ی دنیای ساده و کودکانه ی منی

دلتنگم

من برای چشمانی دلتنگم که روزهاست رهایم کرده اند.من برای دست هایی 

دلتنگم

                                                                                                   که روزهاست...

دوستت دارم

شب را نگاه کن

تنها تر از نگاه من اینجا نگاه نیست

وقتی که پوچ می گذرد لحظه های من

وقتی که زرد می شود این لحظه های سبز

من پیر می شوم

از هر چه هست و نیست دگر سیر می شوم

عمری که رفته است

من ناب ترین لحظه های روشن تو را

انگار در میان دلم جا گذاشتم

من مرگ را میان خودم جا گذاشتم

           در معبد ع ش ق هر کجایش بچکد

                           مهر و وفا می روید.

یاد کن عشق پلی داشت

میهمان دل ما بود

یاد کن آنهمه شب که

دلم میل تو داشت

بی نصیب از خود ....بی بهره ز خوابش کردی

عشق آیینه ای داشت....

سنگ برداشتی و خود خردش کردی

آن روز چه صمیمی با من تو دست دادی

                              تنها تو دست دادی و من هر آنچه هست دادم

برو امروز توبا خیال راحت...

بروامروز...دیگه هیچ ستاره ای نیست که به یاد توبخنده.دیگه

هیچ ستاره ای نیست توآسمون نگات توروشنایی صبحت مزاحم

چشمای ابی توباشه.دیگه هیچ شقایق پژمرده ای نیست که

موقع رفتن بهش پشت کنی

دیگه حتی هیچ نگینی روی انگشتری تونیست...نگینی که کم

کنه درخشش وجود طلاییتو.

برو ...امروزتوباخیال راحت...برودل به نسیم صبح بده...

نکنه یه وقت به فکرتنهایی من بیفتی بروباخیال راحت.فکرنکن که

 یه جایی ویه روزی یه قلبی تنها نشسته،نه شکسته ...

بروتو...بروهرجاکه میری خدابه همرات 

از غم خبری نبود اگر ع ش ق نبود

دل بود ولی چه سود اگر ع ش ق نبود

بی رنگ تر از نقطه ی موهومی بود

این دایره ی کبود اگر ع ش ق نبود

از آینه ها غبار خاموشی را

عکس چه کسی زدود اگر ع ش ق نبود

در سینه ی هر سنگدلی درتپش آنست نبود

از این همه دل چه سود اگر ع ش ق نبود

بی ع ش ق دلم جز گره ایی کور چه بود؟

دل چشم نمی گشود اگر ع ش ق نبود

از دست تو در این همه سرگردانی

تکلیف دلم چه بود اگر ع ش ق نبود

      بر "من و تو"روزگاری رفت وع ش قی پاگرفت

عاقبت چرخ حسود این ع ش ق را از ما گرفت

"شادمانی"بود و "من"بودم "تو"بودی"ع ش ق " بود

"ع ش ق"و"شادی"با تو و "غم"مرا تنها گرفت. . .   

خدا!نشونشواز کی بگیرم

دارم دق میکنم بذاربمیرم

آخه هنوز دلش از جنس سنگه

هنوز دلم واسه دلتنگی تنگه

چطور دلش اومد از پابیفتم

بهش نازکتر از گل هم نگفتم

باور ندارم منو تنها می ذاره

دلم واسش یه ذره شد

                     اما دیگه نیست

لعنت به تو ای دست سرد روزگار

حالا فقط من مونده امواین چشای خیس

هرچی به من بگی واسه ات همون می شم

فقط یه بار دیگه بیا دستموبگیر

ای دل صبورو بی کس من

اون نمی آد دیگه پیشت بهونه نگیر

حالا من موندموهمین دوتا چش گریون

موندم توی این کوچه ها آس وپاس و حیرون

حالا من موندمو تو شب بی ستاره

من و توباخاطره ها اشکا موندگاره

خدا!ازت می خوام یادش نیفتم

چه حرفایی که از ع ش قم شنفتم

خدا!اگه نمی شنوه صدامو

بهم بگو دلیل گریه هامو

اونی که گفته بود عاشق ترینه

حتی خیانتش به دل می شینه

باخودم گفتم :ای ساده فراموشش کن

تا کجا چشم بر این جاده فراموشش کن

دست بردار ازو خاطره بازی کافی است

فرض کن گل نفرستاده فراموشش کن

مردمان نگه اش قله نشینند هنوز

دل که در دره نیفتاده فراموشش کن

به شما بر نخورد حال غزل بود و گذشت

اتفاقی است که افتاده فراموشش کن

همیشه خود را در این دنیا تنها حس می کردم و هیچ وقت طعم آشنای بی ریا را

نچشیدم وناکامی مونس همیشگی من بوده است.کلمه  خوشبختی برای من مفهومی

نداردو با ان ناآشنا هستم.من در زندگی باختم و همیشه از این که انسان آفریده شده ام

می نالم.

چون از زمانی که چشم باز کردم جز بیگانگی... تنهایی... ناکامی و ناامیدی چیزی ندیدم.

شب ها مدت ها چشم به آسمان می دوزم و به جستجومی پردازم تا بالاخره ستاره اقبالم!!!!!!

را می یابم ولی آن را هر روز پریده رنگتر وکم نورتر از روز پیش می بینم.

گاهی چنان از زندگی متنفرم می شوم که آرزوی مرگ می کنم تا بلکه با مرگ و نیستی

 رنج هایم پایان پذیرد چون بعد از مرگ دردو رنج...بدبختی و ناکامی نابود می شود و از

بین می رود.

                      "من پاکی را دوست داشتم اما هرگز پاک نبودم"

باران گناه زمین را می شوید و اشک گناه آدمی

                                             و

                                گناه من ع ش ق است.

                           گناه من دوست داشتن است.

من مانند کسی هستم که شنا نمی داند و در دریای عظیم زندگی سرگردان و درمانده

دست هایش را به آسمان بلند کرده و با تمام قدرت فریاد می کشد و کمک می خواهد.

اما گویی فرسنگ ها از ساحل زندگی دور هستم و کسی صدایم را نمی شنودوبه کمکم

نمی آید.خود را به رنج های زندگی می سپارم تا سرنوشت بازی خود را بر سرم درآورد

یانابود کند یا به ساحل خوشبختی رساند.

همیشه این جملات را تکرار میکردم:

که ع ش ق لطافت زندگی است و زندگی بدون ع ش ق چون گورستانی خاموش است...

و حال می اندیشم که چه ساده بوده ام

زندگی و ع ش ق بازیچه ایی بیش نیست!!!!!!!!!!!!!!!!!!!

ع ش ق هرگز وجود نداردو تنها خاموش کردن امیال سرکش انسانی است که آن را

ع ش ق نامیده اند.

هرکسی ممکن است به چیزی یا کسی ع ش ق ورزد مشروط برآن که واقعا

آن را دوست بدارد ولی هرگز هوی وهوس زودگذر را با یک عشق پاک و ابدی

اشتباه نگیرد.

همیشه از خدا خواستم که تا آخر عمر مال تو باشم و توام مال من باشی.

........................می خواستم تو را همسفر زندگیم قرار دهد.

می خواستم در شادی و غم خوشبختی و بدبختی در کنار هم باشیم.

افسوس که....................................